COLUMN

“Ik heb niets cadeau gekregen, maar ik durf te springen”

By Sabine De Vos gesponsorde content
“Ik heb niets cadeau gekregen, maar ik durf te springen”

Radiopresentator, zanger, manager, galerijhouder en pendelend tussen twee landen. Een etiket plakken op William Vaesen (44), beter bekend als Niels William, is dan ook geen sinecure. Maar waarom zou je etiketten willen plakken? Het thema ‘Verandering’ past hem dan ook als gegoten. Waarom maakt iemand dergelijke, vaak drastische keuzes? Zit het gewoon ‘in zijn bloed’? Is het genetisch? Een vorm van ADHD? Voor een midlife crisis is het bij William alvast te vroeg, hij is 44. Ik zocht hem op in zijn kersverse kunstgalerij ‘The Boutique Gallery ‘ in hartje Sint-Martens-Latem.

In Zuid-Afrika hebben William en zijn vrouw Ellen Christiaen al twee kunstgalerijen, maar daar kwam sinds vorige zomer deze Vlaamse gallerij bij. Ondernemen lijkt William met de paplepel ingegoten, maar niets is minder waar, vertelt hij: “Van thuis uit stroomt er niet echt ondernemersbloed door mijn aderen. Mijn vader is arbeider, mijn moeder huisvrouw. Ze zijn nooit ver weg gegaan uit Neerpelt, waar ik vandaan kom. Maar ik verdenk mijn vader er wel van dat hij graag iets met muziek had gedaan. Als kind kreeg ik vaak een microfoon als cadeau en op familiefeesten moedigde hij me aan om te zingen. Hij steunde me ook heel erg toen ik naar de Showbizzschool ging in het verre Oostende, want ‘school’ en ik, dat was niet zo’n geslaagde combinatie. Ik denk dat die ‘grote’ verhuis naar Oostende eigenlijk het begin is geweest van een tocht die tot op vandaag duurt, want ik heb al overal gewoond. Volgens mij kan je niet vroeg genoeg beginnen met lef te tonen en risico’s te nemen. De eerste ‘grote’ stap is vaak de moeilijkste. Al ben je nooit te oud om het roer radicaal om te gooien.”

Voelt het zo aan, ‘risico’s nemen’?

William: (corrigeert) “Beredeneerde risico’s. Ik zal nooit onbesuisd ergens invliegen, maar ik denk aan de andere kant ook nooit te lang na, want dan spring je niet meer. ‘Er zijn altijd 1000 redenen om iets niet te doen’, zo zeggen mensen die vooral zichzelf willen overtuigen om de sprong niet te wagen. Ik stel mezelf altijd de vraag: ‘Wat is het nu het allerergste dat kan gebeuren als ik x of y doe?’ Als die balans eigenlijk niet zo negatief uitvalt, dan spring ik. Zo moeilijk is verhuizen ook niet: je stapt in een vliegtuig met een one way ticket. En lukt het ginds niet, dan keer je gewoon terug. Het is niet erg als iets niet lukt. Hier is falen iets waarover gefluisterd wordt, iets ergs. In Amerika ben je een held als je leert uit je falen, want dat doe ik wel. Ik analyseer alles. Waarom is het minder goed gegaan? Hoe kan het anders?”

Kinderen hoeven geen belemmering te zijn om je dromen waar te maken, integendeel: het is een verrijking voor hen.

Als jij springt, springt iedereen wel mee. Zoals verhuizen naar Zuid-Afrika. Dan heb je twee keer gedaan, eerst met Liesje, de moeder van je oudste zoon Lewis (16), en 7 jaar geleden met Ellen, de moeder van je twee jongste zonen Jeff (6) en Remi (5).
William: “Ik denk dat ik op zo’n moment erg overtuigend kan zijn. (lacht) In 2002 had ik net mijn geesteskind K3 verkocht aan Studio 100. Ik wist dus dat ik vanaf dan redelijk veilig zou zitten op financieel vlak, dus hebben we onze tickets om te verhuizen naar Zuid-Afrika geboekt nog voor de deal rond was. Een week later woonden we daar al, met een kind van een paar maanden oud.”

Wat is dat toch met Zuid-Afrika? Wat trekt Vlamingen zo aan in dat land?

William: “Het is een relatief veilig land met veel mogelijkheden en altijd zon. Een mooi land ook. Ik was er amper een half uur en ik wist het al: hier wou ik ooit wonen. Intuïtief. Ik heb een postbus genomen als een soort statement van ‘I’ll be back’ en een paar jaar later was het al zover. Ook met Ellen is het in 2011 organisch gegroeid. Zij heeft haar topjob opgezegd om met mij naar daar te vertrekken. We hebben er 7 jaar gewoond en sinds kort wonen we weer permanent in België om al onze tijd te stoppen in onze galerij. De kinderen hebben zich hier probleemloos weer aangepast. Kinderen hoeven geen belemmering te zijn om je dromen waar te maken, integendeel: het is een verrijking voor hen. Mijn vriend Piet Huysentruyt, die ik in Zuid-Afrika heb leren kennen, heeft 2 kinderen. De één werkt en woont voor Moortgat in China, de ander studeert in Mexico. Vooral handig voor hem om op vakantie te gaan, dus ik hoop dat mijn kinderen kiezen voor leuke, warme landen (lacht). En wie weet stroomt het ondernemersbloed door hun aderen. Ik ben altijd zelfstandige geweest, het is zowel onzeker als uitdagend. Ik ben niet in de wieg gelegd voor nine-to-five-jobs. Bij mij moeten de dingen bewegen. Op vakantie gaan is voor mij ook op verkenning gaan, niet aan het zwembad liggen. Na een half uur word ik al onrustig.”

Een lichte vorm van ADHD?

William: (lacht) “Niet dat ik weet. Bart Peeters heeft er zijn handelsmerk van gemaakt, hij slaagt erin het te kanaliseren en er vooral veel uit te halen. Maar ik word wel snel onrustig als het leven te lang gewoon voortkabbelt, dat is waar. Ik ben ook erg onthecht. Doordat ik al op jonge leeftijd op zoveel plaatsen gewoond heb, laat ik nooit veel vrienden achter, op een goede jeugdvriend na. Trouwens, mensen die claimen dat ze 20 ‘beste’ vrienden hebben, geloof ik niet. Zolang de mensen die ik graag zie, mijn gezin, bij mij zijn, is het voor mij allang goed. Ellen en ik vullen elkaar daarin perfect aan. Zij is eerder behoudsgezind, ik spring sneller in iets nieuws. En achteraf stellen we dan samen vast dat onze sprong een heerlijk avontuur heeft opgeleverd dat we niet hadden beleefd als we braaf in onze zetel waren blijven zitten. Niks is trouwens definitief. Ik begrijp dat woord niet eens zo goed. Er zijn altijd ontsnappingsroutes, je kunt altijd opnieuw beginnen als iets niet lukt. Al geef ik toe dat springen vanuit een financieel comfortabele basis natuurlijk gemakkelijker is dan wanneer je nauwelijks het einde van de maand haalt en niks kan investeren. De banken houden tegenwoordig de vinger aardig op de knip. Dat is nefast voor jonge mensen die geen back up hebben en daardoor dus niet aan hun plan kunnen beginnen.”

Geloof je dat je pad vastligt, wat je ook doet? Dat je eigenlijk zélf de keuzes niet maakt?

William: “Mmm… Had iemand mij een paar jaar geleden gezegd dat ik drie kunstgalerijen zou openhouden, twee in Kaapstad, één in Sint-Martens-Latem, ik had eens goed gelachen. Ik heb nog nooit een businessplan opgesteld en ik plan nooit op lange termijn, maar ik zie wel opportuniteiten en zeg vaak ‘ja’ tegen uitdagingen als ze op mijn pad komen. Je moet ze soms ook zelf creëren. Niemand staat aan je deur, ik heb niets cadeau gekregen. Je moet durven en niet bang zijn. Als ik een stevige financiële basis heb, heb ik daar vooral hard gewerkt en risico’s genomen. Toen ik K3 had opgericht, kon niemand voorspellen dat dat zo’n succes zou worden, zeker niet nadat ze het op Eurosong niet zo goed hadden gedaan. En dan kwam toch die boom.”

Ellen en ik vullen elkaar perfect aan. Zij is eerder behoudsgezind, ik spring sneller in iets nieuws. achteraf stellen we dan vast dat onze sprong een heerlijk avontuur heeft opgeleverd dat we niet hadden beleefd als we braaf in onze zetel waren blijven zitten.

Is het dat wat je hebt: een neus voor talent en dat dan promoten en sturen, wat je nu doet met jonge kunstenaars?

William: “Ik denk het wel. Ik ben eerder de jongen op de achtergrond, het podium hoefde ik niet echt. Ik zat liever achter de microfoon van Radio Donna en Radio 2 dan dat ik als Niels William op het podium stond. Ik ben ook jarenlang de manager geweest van andere artiesten en nu dus van kunstenaars die vaak erg creatief zijn, maar alle kanten uitgaan. Dan zorg ik dat ze de juiste weg vinden. Dat is ook de boodschap die ik aan jonge mensen meegeef: ga voor je dromen. Wees niet bang.”

www.theboutiquegallery.co.za, Dorp, Sint-Martens-Latem

Facebook
Facebook
Twitter
Visit Us
YouTube
Pinterest
Pinterest
LinkedIn
Instagram

Slider